زندگي دفتري از خاطه هاست . . . يك نفر در دل شب / يك نفر همدم خوشبختيهاست / يك نفر همسفر سختيهاست / چشم تا باز كنيم عمرمان مي گذرد . . .ما همه همسفريم

هميشه قبرستاني در قلبت براي خاكسپاري خطاهاي دوستانت بساز.

دريا باش

اگر كسي سنگ به سويت پرتاب كرد سنگ غرق بشه نه اين كه تو متلاطم بشي.

من یه چند روزیه سیستمم مشکل پیدا کرده. صفحه ی وبتون رو که باز میکنم قسمت پیام گذاشتن وب برام باز نمیشه.من بهتون سر می زنماااا ببخشید که نمی تونم براتون پیام بذارم انشاالله این مشکل رو به زودی حل می کنم.

تپش سایه دوست

تا سواد قریه راهی بود
چشم های ما پر از تفسیر ماه زنده بومی
شب درون آستین هامان
می گذشتیم از میان آبکندی خشک
 از کلام سبزه زاران گوش ها سرشار
 کوله بار از انعکاس شهرهای دور
 منطق زبر زمین در زیر پا جاری
زیر دندانهای ما طعم فراغت جابجا می شد
پای پوش ما که ازجنس نبوت بود ما را با نسیمی از زمین میکند
چوبدست ما به دوش خود بهار جاودان می برد
هر یک از ما آسمانی داشت در هر انحنای فکر
هر تکان دست ما با جنبش یک بال مجذوب سحر می خواند
جیب های ما صدای جیک جیک صبح های کودکی می داد
ما گروه عاشقان بودیم و راه ما
از کنار قریه های آشنا با فقر
تا صفای بیکران می رفت
بر فراز آبگیری خودبخود سرها همه خم شد
روی صورت های ما تبخیر می شد شب
و صدای دوست می آمد به گوش دوست

                                                                                                       سهراب سپهری

توی این قسمت براتون یه سری اس ام اس گذاشتم.

امیدوارم که خوشتون بیاد.

می گن خدا ابر رو به گریه می ندازه تا گل بخنده پس هر وقت بارون اومد یادت باشه بخندی.

2چیز هیچ وقت از یاد آدما نمی ره : 1 /دوستای خوب 2/روزهای خوب. 1 چیز هم هیچ وقت از دل آدما نمیره: روزهای خوبی که با دوستای خوب گذشت.

انواع چیپس

1/ساده مثل دلت

2/نمکی مثل حرفت

3/فلفلی مثل چشمات

4/گوجه ای مثل لپت . . .

گرمی سلام آتش خاطره هاست پذیرا باش گرچه میان ما فاصله هاست.

اگر دیدی گوشه ی قلبت سنگینی می کنه من رو ببخش (گوشه نشین قلبتم)

در زندگی بارون نباش که فکر کنن خودت رو با منت به شیشه می کوبی ابر باش تا منتظرت باشن که بباری.

1. . . 2 . . . 3 . . .4 . . .را شمردم تک تک /آهسته به دنبال تو رفتم به شک / وقتی که بزرگتر شدم فهمیدم/ تمرین جدایی است قایم باشک.

گوش گوش دو تا گوش /2دست باز یه آغوش/بیا بگیر قلبمو یادم تو را فراموش/چوب چوب یه گردن جایی نری تو بی من/دق می کنم میمیرم اگه دور بشی از من /دست دست دو تا پا یاد تو مونده اینجا. . .

نخ داخل شمع از شمع پرسید: چرا وقتی من می سوزم تو آب میشی؟ شمع جواب داد: مگه میشه کسی که تو قلبمه بسوزه من اشک نریزم؟

می گن دل آدما اندازه ی مشتشونه پس چه طور یه دریا خوبی/یه دنیا مهربونی / یه آسمون عشق و یه کهکشان محبت تو دل تو جا می گیره؟

عاشقی در هوس نمی گنجد

آسمان در قفس نمی گنجد

عشق یعنی عقاب خاطر ما

زیر بال مگس نمی گنجد

باده خواریم و رند و شیوه ی ما

در خیال عسس نمی گنجد

دلم انگشتریست خون آلود

که به انگشت کسی نمی گنجد

عطر این غنچه ی معمایی

در سر خار و خس نمی گنجد

بر نگینی که عین دلتنگی ست

نام فریادرس نمی گنجد

بی نفس می کنیم یاد لبش

گر چه این جا نفس نمی گنجد

منم و عشق و خلوتی که در آن

هیچ کس هیچ کس نمی گنجد                                                                                           

                                                                                                            سید حسن حسینی

فانوس مشكي. . .

توي دنيايي كه قلبا هر كدوم يه جا اسيرن

كاش به فكر اونا باشيم كه از اين زمونه سيرن

اونا كه تو عصر آهن تشنه ي يه جرعه يادن

كاش كه دست كم نگيريم اينجور آدما زيادن

نذاريم كه تو چشاشون بشينه دونه ي اشكي

اونا فانوسن و خاموش آره فانوساي مشكي

دنياشون شايد يه شهره خالي ازقهرو دورنگي

توي سينشون يه قلبه جاي اين دلاي سنگي

چهرشون شايد به ظاهر مثل ديگران نباشه

اما نور مهربوني توي شهرمون مي پاشه

غم چشماشون عجيبه توي خاطرا مي مونه

ما ازش خبر نداريم چيزي رو كه اون مي دونه

توي اين عصر پر از درد خيلي آدما يه دنيان

خيليا تو جمع دنيا  بي قرار و تك و تنهان

زير سايه ي سلامت هواشونو داشته باشيم

توي جمع بي قرارا عطر خوشبختي بپاشيم

به بهونه ي زمونه نذاريم كه برن از ياد

بذاريم زنده بمونن مثل عشق پاك فرهاد

قصه ي فانوس مشكي صحبت ديروزوفرداس

قصه شون مال حالا نيست ازحالا كه ته دنياس

نمي گم با اين ترانه گل كنه محبتامون

جايي رو بايد بگيرن هميشه توفرصتامون

اين ترانه يه اشارس به دلاي خواب و بيدار

كه به ياد اونا باشيم همه به اميد ديدار

غم تنهايي رو بايد از نگاهشون بخونيم

خدا خيلي مهربونه اگه ما بنده ي اونيم

ماجراي دو تا گل سرخ

گل سرخ قصمون با شبنم رو گونه هاش

دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش

خونه ي  اون حالا تو يه گلدونه سفالي بود

جاي يارش چقدر تو اين غريبي خالي بود

يادش افتاد كه يه روز يه باغبون دو بوته داشت

يه بهار اون دوتارو كنار هم تو باغچه كاشت

                                                  با نوازشاي خورشيد طلا قد كشيدن

قصشون شروع شد و همش به هم مي خنديدن

شبنماي اشكشون از سر شوق و ساده بود

عكس ديوونگيشون تو قلب هم افتاده بود

روزاي غنچگيشون چقدر قشنگ و خوش گذشت 

حيف لحظه هايي كه چكيد ومرد و برنگشت

گلاي قصه ي ما اهالي شهر بهار

نبودن آشنا با بازي تلخ روزگار

فكر مي كردن هميشه مال همن تا دم مرگ

بميرن با هم مي ميرن از غم باد و تگرگ

يه روز اما يه غريبه اومد و آروم و ترد

يكي از عاشقاي قصه ي ما رو چيد و برد

اون يكي قصه ي اين رفتن و باور نمي كرد

تا كه بعدش چيده شد با دستاي سرد يه مرد

گلاي قصه ي ما عاشقاي رنگ حرير

هر كدوم يه جاي دنيا بودن و هر دو اسير

هيچ كي از عاقبت اون يكي با خبر نبود

چي مي شد اگه تو دنيا قصه ي سفر نبود

قصه ي گلاي ما حكايت عاشقياس

مال ياسا پونه ها اطلسيا رازقياس

كه فقط تو كار دنيا دل سپردن بلدن

بدون اين كه بدونن خيلي ها خيلي بدن

يكيشون حالا تو گلدون سفال خيلي عزيز

اون يكي برده شده واسه عيادت مريض

چقدر به فكر هم اما چقدر دربه درن

اونا ديگه تا ابد از حال هم بي خبرن

روزگار تو دنياي ما قربوني زياد داره

اين بلا هارو سر خيلي كسا در مياره

بازياش هميشه يك عالمه بازنده داره
توي هر محكمه كلي برگ و پرونده داره

اين يه قانون شده چه تو زمستون چه بهار

نمي شه زخمي نشد از بازياي روزگار

اگه دست روزگار گلاي ما رو نمي چيد

حالا قصه با وصالشون به آخر مي رسيد

ولي روزگار ما هميشه عادتش اينه

خوبارو كنار هم مياره بعدم مي چينه

كاش دلايي كه هنوزم مي ثپن واسه بهار

در امون بمونن از بازيه تلخ روزگار

تو نه بارونی نه شن باد

تو نه مرهمی نه فریاد

تو نه خسته ای نه هم پا

تو نه از غیری نه از ما

تو نه بیرون نه درونی

ته نه ارزون نه گرونی

تو نه خاکی پوشش گنج

نه یه مهره روی شطرنج

تو فقط هستی که باشی

تو نه مرگی نه تلاشی

نمی تونم نمی تونم

تو رو هم صدا بخونم

تو یه روز سبزی یه روز زرد

یه روز همدردی یه روز درد

اگه اشتباه میخونم

بگو راست بگو بدونم

تو کدوم رنگی کدوم بو

اگه سکه ای کدوم رو

که نه ظلمت نه فروغی

نه رکودی نه بلوغی

نکنه حرفای خامم

خاطر عزیز رو آزرد

نکنه اسم حقیرم

تو کتابای تو خط خورد

چراغ هر بهانه از تو روشن از تو روشن

ای که حرفای قشنگت

منو آشتی داده با من

من و گنجشکای خونه

 دیدیدنت عادتمونه 

به هوای دیدن تو

پر می گیریم از تو لونه

باز میایم که مثل هر روز

برامون دونه بپاشی

من و گنجشکا می میریم

تو اگه خونه نباشی

همیشه اسم تو بوده

اول وآخر حرفام

بس که اسم تو رو خوندم

بوی تو داره نفسهام

اگه سبزم اگه جنگل

اگه ماهی اگه دریا

اگه اسمم همه جا هست

روی لب ها تو کتابا

اگه رودم اگه گنگم

مثل مریم اگه پاک

اگه نوری به صلیبم

اگه گنجی زیر خاک

واسه تو قد یه برگم

پیش تو راضی به مرگم

اگه پاکم مثل مبعد

اگه عاشق مثل هندو

مثل بندر واسه قایق

واسه قایق مثل پارو

اگه عکس چهل ستونم

اگه شهری بی حصار

واسه آرش تیر آخر

واسه جاده یه سوار

واسه تو قد یه برگم

پیش تو راضی به مرگم

اگه قیمتی ترین سنگ زمینم

اگه حرفای قشنگ هر کتابم

برای اسم تو چند تا دونه حرفم

اگه سیلم پیش تو قد یه قطره

اگه کوهم پیش تو قد یه سوزن

اگه تن پوش بلند هر درختم

پیش تو اندازه ی دگمه ی پیرهن

واسه تو قد یه برگم

پیش تو راضی به مرگم

اگه تلخی مثل نفرین

اگه تندی مثل رگبار

اگه زخمی زخم کهنه

بغض یک در رو به دیوار

اگه جام شوکرانی

تو عزیزی مثل آب

اگه ترسی اگه وحشت

مثل مردن توی خواب

واسه تو قد یه برگم

پیش تو راضی به مرگم

شنیدم که پروانه با شمع گفت

که من عاشقم گر بسوزم رواست

تو را گریه و سوز و باری چراست؟

بگفت ای هوادار مسکین من

برفت انگبین یار شیرین من

چو شیرینی از من به در می رود

چو فرهادم آتش به سر می برد

همی گفت و هر لحظه سیلاب درد

فرو می دویدش به رخسار زرد

که ای مدعی عشق کار تو نیست

که نه صبر داری و نه یارای ایست

تو بگریزی از پیش یک شعله خام

من ایستاده ام تا بسوزم تمام

تو را شعله ی عشق اگر پر بسوخت

مرا بین که از پای تا سر بسوخت

سعدی